Aan de tantra: ik!?

Aan de tantra – ik!?

‘Een beetje in je blootje rondlopen en je seksueel uitleven onder het mom van ‘spirituele groei’’.

Dat was mijn beeld van tantra. Het trok me niet zullen we maar zeggen. Maarja, anderhalf jaar geleden was het alsof iedereen in mijn omgeving het de hele tijd had over ‘tantra’. Dat vond ik wel wonderlijk, alsof het leven zei: ‘Hallo Anna, je moet toch even googlen op ‘tantra’. M’n nieuwsgierigheid won het van mijn zorgvuldig opgebouwde oordeel (ahum) en ik besloot mij er toch eens in te verdiepen. Ik kwam er snel achter dat tantra over veel meer gaat dan seksualiteit (understatement) en dat het qua uitgangspunt erg overeenkomt met hoe ik stembevrijding beleef.

Mijn nieuwsgierigheid bleef groeien en ik schreef mij in voor een introductieweek bij het Centrum voor Tantra. Van het een kwam het ander, en ik ben zowaar net terug van mijn eerste week van de jaartraining. Nou, dat had je me twee jaar geleden niet wijs kunnen maken hoor. Maar nu vraag je je misschien af: waarom ben je zo enthousiast dan? Leuk dat je het vraagt.

Tijdens de introductieweek werd er een heel scala aan oefeningen aangereikt waarin ik kon voelen in allerlei ervaringen als: me (on)aantrekkelijk voelen, (niet) durven uitreiken naar een ander voor steun, m’n oordelen en aannames uitspreken en m’n weerstand en verlangens t.o.v. een ander durven benoemen. Rete spannend. In al die oefeningen kon ik voelen hoe lastig het is om te blijven waar ik ben en dat recht aan te doen door het te uiten in contact. Vooral wanneer ik mij super akward voel, en dan DAT laten zien en uitspreken. Dat is wel een klusje. Maar, de reden dat ik die ervaringen opzoek en waarom ik zo enthousiast ben, is omdat ik diep verlang naar:

Ontmoet te worden.

En ontmoeting vindt alleen plaats in het hier in nu, kortom, in waar ik nu ben. Als ik helemaal mag zijn waar ik ben en als de ander helemaal mag zijn waar hij/zij is en we deze ervaring in contact kunnen brengen, dan kunnen we elkaar op diepere lagen ontmoeten. Dat kan dus alleen plaatsvinden als ik zelf kan toelaten waar ik ben. Elke ontmoeting begint dus bij mijzelf. Durf ik de ervaring te nemen? Kan ik erbij blijven? Niet groter of kleiner maken? Er niets aan af doen en er niet van weg vluchten?

Hier gaat tantra voor mij over. Op deze manier leven is niet zonder risico, elke keer als ik mezelf inbreng loop ik het gevaar om niet begrepen, niet ontmoet te worden. Maar anderzijds kan ik alleen ontmoet worden wanneer ik mezelf laat zien, m’n kaarten op tafel leg. M’n diepste angst voor afwijzing en m’n grootste verlangen naar ontmoeting wisselen elkaar af.

Zoals je weet ben ik van het zingen, van de stembevrijding. Bij zingen gaat het de hele tijd over: kun je de toon zingen die voor jou waar is op dit moment? Het gaat over uiting en ruimte geven aan wat er al is. Kunnen zijn waar je bent, net als in tantra! Zodat het leven (en de muziek) makkelijker door je heen kan stromen. Dat is zo hoor- en voelbaar in zingen, wanneer een toon ‘waar’ is. Wanneer de muziek komt vanuit een stroom inspiratie en ook wanneer het komt vanuit verkramping.

Of het nu gaat over tantra of stembevrijding, dat hele principe van ‘zijn waar je bent’ is best ingewikkeld. Ik ontdek telkens weer dat er een hardnekkig mechanisme in mij schuilt. Dit mechanisme wil me constant ervan weerhouden om echt hier te zijn. Het vindt dat ik verder moet zijn dan waar ik ben, me anders moet voelen dan ik me voel. Ik moet gelukkiger zijn, aantrekkelijker, succesvoller, fitter, welvarender, noem het maar op.

De waterslang
Nog nasudderend van de afgelopen week, gaf ik gisteren de planten water. Kijkend naar de waterslang in mijn hand bedacht ik mij: dat mechanisme voelt een beetje aan als een hand die een waterslang dichtknijpt. Door de slang wil het water stromen. Hoe harder de hand knijpt, hoe moeilijker het water er doorheen kan stromen. Die hand is dat mechanisme in mij, het water is de levensstroom die door mij heen wil bewegen (en laten we dan zeggen, voor de leuk, dat God de kraan aan en uit doet).

Waar ik steeds meer achterkom is dat die innerlijke kramp, dat mechanisme, steeds meer zijn grip verliest op het moment dat ik kan blijven waar ik ben. Daarvoor hoef ik dus alleen maar mijn huidige ervaring waar te durven laten zijn. En in de beweging van echt ‘Ja’ zeggen (of zingen!) tegen wat er nu is ontstaat er meer ruimte, vrijheid en verbinding. Het leven kan dan weer makkelijker door mij heen stromen. Dat is toch wonderlijk! Precies hier word ik zo enthousiast van.

In de tantraweek heb ik flink mogen voelen in mijn verlangens en angsten. Ik heb ervaren hoe verruimend en krachtig het is om mijn verlangens hardop uit te spreken, ondanks de angst niet ontmoet te worden.

By |2018-09-05T11:46:12+01:00september 5th, 2018|Uncategorized|0 Comments