Anna2019-02-26T08:22:25+01:00

OVER ANNA FERNHOUT

Mijn naam is Anna Fernhout, ik ben 31 jaar en ik woon in Utrecht. Mijn liefde voor muziek maken, liedjes schrijven en gitaar spelen, heeft me een aantal jaren geleden gebracht bij stembevrijding. Ik was meteen verkocht eigenlijk. Boven alles gaat muziek voor mij over naar buiten brengen wat er van binnen leeft. Muziek raakt me als het ‘echt’ is. Wat is dan echt? Echt is wanneer de muziek in overeenstemming is met wat er van binnen bij iemand leeft. Het komt dan niet uit het hoofd, maar uit het hart. Daardoor kan er verbinding ontstaan tussen de muzikant en de luisteraar. Die verbinding gaat vaak ook over herkenning denk ik, over ons iets minder alleen voelen wanneer we ons begrepen voelen in een lied. Dat is precies ook waar stembevrijding voor mij over gaat: naar buiten brengen wat er van binnen leeft in contact met anderen. Zodat we kunnen voelen dat we misschien verschillen van elkaar, maar op een diepere laag verbonden zijn.

Het mooie aan stembevrijding vind ik de eenvoud en de diepte die van het werk uitgaat. Het is constant weer de vraag: wat is er nu in jou? Hoe klinkt dat? Wat gebeurt er als je dat naar buiten laat komen?

Mijn ervaring is dat aandacht geven aan wat er nu is, daar bij blijven en dat naar buiten brengen door te zingen ervoor zorgt dat datgene wat vastzat weer kan stromen. Het vraagt ons om ‘ja’ te zeggen tegenover wat er nu is. Die beweging staat vaak haaks op wat we gewend zijn.

Mijn focus in dit werk is:

Alles in jou doet ertoe.

Blabla

Wat het ook is wat je tegenkomt in je zingen, of het nu vreugde of kracht is, woede of angst: het is welkom. We zijn vaak zo geneigd om ons in te houden. Dat is eigenlijk jammer, want in de beweging van inhouden vernauwen we onze energie. Terwijl, wanneer we ruimte geven aan wat er in ons leeft en ons durven te uiten onze vitaliteit en levenskracht vrij kan stromen. En eigenlijk bewegen we steeds tussen stroom en stagnatie in in ons zingen, én in ons leven. Dan weer voel we ons bevangen en het volgende moment weer vrij.

Ik ervaar steeds meer dat het niet gaat over ervoor zorgen dat we niet meer stagneren en verkrampen, maar veel meer over ‘ja’ zeggen tegenover wat er nu is. Ik denk dat het lijden hem veelal zit in het verzet tegen wat er is, terwijl vrijheid schuilt in het kunnen zijn waar je bent. Ik noem stembevrijding gekscherend ook wel eens ‘mediteren 2.0’, omdat het én verbinden is met wat er nu is en de aandacht naar binnen richten,

én dat naar buiten brengen. In het naar buiten brengen, helemaal als je dit in contact met een ander doet, geef je eigenlijk nog meer bestaansrecht aan wat er in jou leeft.