We zijn eigenlijk net een boom: over donker en licht toelaten in ons leven.

‘Elke boom groeit tegelijkertijd in twee richtingen: naar het donker en naar het licht.’ – John O’Donohue

‘Het lijkt wel een therapiegroep dit’. Ze kijkt me geamuseerd en semi-verwijtend aan terwijl ze wijst naar de kring waarin we zitten met z’n allen. Tjah. Ik kan haar geen ongelijk geven natuurlijk. De eerste tranen hebben hun weg naar buiten gevonden. We zijn pakweg vijftien minuten onderweg. ‘Ik dacht dat ik gewoon een avondje kwam zingen en mijn stem kwam bevrijden!’ voegt ze er nog aan toe. Er wordt instemmend gegniffeld.
Ik begon deze workshop stembevrijding met de vraag: “Voel eens wat er in jou leeft? Nu. Op dit moment.” Vervolgens zette ik zachte klanken in met de gitaar en nodigde hen uit geluid te laten meekomen vanuit die plek. De werking van de stem verbaast mij ook weer elke keer. Zodra je jezelf laat horen in waar je bent kun je toegang krijgen tot een diepere laag in jezelf.  Van hieruit kunnen er opeens allerlei gevoelens bovendrijven. 

Openheid beide kanten op
De stem is een mysterieus iets. Het is een weg naar binnen en naar buiten tegelijkertijd. Een openende beweging. En wanneer je jezelf opent dan weet je niet wat er tevoorschijn komt. Betekent dit dat iedereen altijd maar zit te huilen tijdens m’n workshops? Nee, het betekent dat je van te voren niet weet wat er in die openende beweging bij jou naar boven gaat komen. Dat kan vreugde of kracht zijn, maar ook weerstand of verdriet. Als we ons overgeven aan wat is, dan hebben we geen regie over wat er zich aandient. Wij mensen kunnen vaak een voorkeur hebben voor emoties aan de ‘positieve’ kant van het spectrum, boven die aan de ‘negatieve’ kant, terwijl overgave aan wat er in jou leeft geen voorkeur kent. Er is gewoon het volgende wat aan de oppervlakte komt.

We hebben allemaal stukjes in onszelf die we moeilijk vinden om te uiten. Bij de één kan dat het uiten van verdriet zijn, bij de ander het uiten van kracht. Ergens in ons leven hebben we de ervaring opgedaan dat het niet veilig is om bepaalde kanten van onszelf te laten zien. Er kunnen associaties zijn met gevaar, eenzaamheid en onveiligheid of de angst om buitengesloten te worden. Maar wat ik steeds meer en meer besef: de mate waarin ik dingen binnenhoud, is ook de mate waarin ik dingen kan toelaten. De mate waarin ik mijzelf vanbinnen ruimte geef, bepaalt hoeveel ruimte ik in mijn leven ervaar. Dus juist wanneer mijn verdriet er mag zijn, krijg ik toegang tot mijn vreugde.  

Openheid discrimineert niet: het is een beweging naar beide kanten van het emotionele spectrum.

Zoals de boom die beide richtingen op groeit: Ik groei door mij te openen naar het donker en naar het licht. Misschien herken je het wel: Wanneer we ons inhouden, ons groter en stoerder voordoen, dan mag iets in onszelf er niet zijn op dat moment. Ons lichaam weet dit, voelt dit. Er treedt verstrakking en vernauwing op in onze ervaring. In de stem is dit goed hoorbaar. De stem klinkt dan bijvoorbeeld schel, of krampachtig. Deze verstrakking is een manier, denkt ons systeem, om onszelf te verdedigen. Een poging tot zelfbehoud. Een manier die ooit nodig was om ons te beschermen, waarbij je je in het hier en nu kunt afvragen: Is deze bescherming nog steeds nodig? Wat zou er gebeuren als je die ietsje loslaat? Dat kan een bijzondere ervaring zijn, omdat je dan kan uitkomen bij iets wat je vroeger als jong kind nog niet ontwikkeld had, maar wat nu wel in jou aanwezig is, bijvoorbeeld jouw draagkracht. 

Waar kunnen zijn
Het blijft wonderbaarlijk. Als je verstrakking voelt in je lichaam en daar geluid aan geeft, simpelweg omdat dát is waar je bent, dan kan die verstrakking opeens overgaan in een vrij stemgeluid. Is dat niet fascinerend? Dat verstrakking en vrijheid zo dicht bij elkaar kunnen liggen? En dat ruimte ontstaat als jij waar mag zijn, precies zoals je bent, in dit moment. Dat alles in jou, er toe doet.

Het mooie van werken in groepen vind ik dat we elkaar kunnen ontmoeten in waar we zijn, in ‘waar’ zijn. En als jij dat doet, dan motiveer je mij en de ander, om dat ook te doen. Zodat we weer kunnen voelen: We zetten onze stappen zelf, maar we zijn niet alleen. We zijn allemaal onderweg.

By |2018-10-20T11:10:18+01:00oktober 20th, 2018|Uncategorized|0 Comments